Yılmaz Bey’in ofisinde oturuyorum. O kardeşler kavga etmeye başlayınca Yılmaz Bey hemen korumalarla geldi ve onları ayırdı. Bana, durum çözülene kadar ofisinde beklememi emretti.
Burada neredeyse bir saattir oturuyorum ve ceketinin kollarıyla oynuyorum. Üzerimde çok büyük duruyor; neredeyse kısa bir elbise gibi. Kolları fazla uzun, kıvırmayı düşündüm ama çok pahalı görünüyor. Ona zarar vermekten korkuyorum.
Onun gibi kokuyor… sanki yanımda oturuyormuş gibi. Bu kokuyu aklımdan nasıl çıkaracağım?
Gece boyunca ve her sabah üzerimde kalan kokusunu nasıl unutabilirim?
Ağlamayı bıraktım ama hâlâ korkuyorum. Son günlerde hayatımın neden bu kadar dramatik hâle geldiğini bilmiyorum.
Kardeşinin bana sorduğu aşağılayıcı soruları unutmaya çalışıyorum ama kelimeler kafamda çınlıyor. Orospu kelime
