Kanayan başımı tutup sendeleyerek yerden kalktım ,sonra hiç kaybetmeden hızla Mert'in yanına koştum. Mert kanlar içinde yerde baygın yatıyordu. O anın şoku ile tek yapabildiğim şey dur durak bilmeyen göz yaşlarımla sadece bağırmaya başlamak oldu.
" Hayır Mert ne olur aç gözlerini ,ne olur ölme ,beni böyle bırakma, böyle olmaz." Diyerek şuursuzca haykırmaktı ,ama Allah'tan kendimi hızlı toplayıp 112 aramak geldi aklıma. Gözlerim çantamı arayıp bulduğunda, Mert'in yanından kalkıp çantama koştum. Titreyen ellerimle telefonumu zorda olsa çıkartıp , 112 yi aradım ve ağlayarak ambulans istedim.
Telefonu kapatınca da tekrar yerde baygın yatan Mert'in yanına koştum, benim sesime de eve erken gelen babam ,annem ve Fatma teyzem evden çıkıp geldiler .Bizi o halde görünce hepsini
