Hastaneden çıkalı tam 2 ay olmuştu artık tamamıyla kendimi toplayıp çocuklarıma tek başıma bakabilecek hale gelmiştim.
Ama yine de annem ve Zeynep beni hiç yalnız bırakmayıp bana hep destek oldular. Canım yavrularım ,Ayperi'm ve Alperen'im kısa zamanda anne sütüyle gelişip daha da güzelleşmişlerdi ve de nazar değmesin çok uslulardı. Karınları tok ve altları temiz olduğu sürece sesleri hiç çıkmıyordu. Anneme göre benim bebekliğime benziyorlarmış.
Bizde bu sayede kocamla birbirimize vakit ayırabiliyorduk. Tabi annem, babam ,Zeynep ve Yiğit evde olmadığı sürece. Ama bu gün zor olsa da onları artık baş başa bir şeyler yapmaları konusunda zorda olsa ikna etmiştik. Daha doğrusu bu sayede de bugün baş başa kalabilmiştik.
Hele babamın nasıl bir torun sevgisi
