Cihangir 'in anlatımıyla devam
Dicle.... işi gücü bırakmış, peşinden koşturuyordum. Kaçacağını biliyordum. Ailesiyle kahve içtikten sonra arka sokakta beklemeye başladım. Ön kapıda adamlarım vardı, oradan çıkamazdı. Arka kapı tek ihtimaldi. Nitekim öyle de oldu.
Gece ilerlemişti. Dicle’yi pıtı pıtı yürürken gördüğümde istemsizce güldüm.
“Gerçekten mi?” dedim kendi kendime. “Benden bu kadar kolay kurtulacağını mı sanıyorsun?”
Beni gördüğü an olduğu yerde donup kaldı. Gözlerindeki korkuyu net gördüm. Koruma kapıyı açıp onu arabaya yönlendirdi.
“Hayır… lütfen…” dedi kısık bir sesle.
“Bin,” dedim sertçe.
Yanıma oturdu. Dizleri titriyordu, ellerini kucağında kenetlemişti. Bir şey söylemedi. Söyleyemezdi de.
Hangi ara dudaklarına yapıştım, farkında bile değilim. O an kontrol bende deği
