Cihangir’in Anlatımıyla devam
Güneş, Diyarbakır’ın üzerine doğarken ben çoktan uyanmış, kollarımdaki karımı izliyordum.
Dicle, sanki dünyanın bütün yükünden kurtulmuş gibi huzurla uyuyordu göğsümde. Saçları göğsüme dağılmış, dudakları hafifçe aralanmıştı. Gece boyunca tek bir an bile kollarımı üzerinden çekmek istememiştim.
Kalbimin ritmi hala onun varlığıyla hızlanıyordu. Dokunmadan sevmenin, sadece nefesini dinleyerek huzur bulmanın ne demek olduğunu bu gece öğrenmiştim.
Yavaşça yataktan kalktım. Onu uyandırmamaya dikkat ederek üzerime bir şeyler geçirdim ve kapıdaki adamlara kahvaltı için talimat verdim. Bugün dışarı çıkmayacaktık. Bu oda, bu manzara ve sadece ikimiz...
Kapı hafifçe tıklandığında kahvaltı tepsisini aldım. Odayı taze ekmek, peynir ve demli çay kokusu sardı. Tepsiy
