Alaz artık hali kalmamış bir şekil de zorla nefes alıyordu. Onu öldürmeyi planlıyorlardı ancak beklemelerine gerek kalmadan Alaz birazdan kendi ölecekti. Kırık kaburgaları ciğerlerine batıyordu ve canı çok yanıyordu. Sürekli nefesi kesiliyor yaşamak gittikçe zorlaşıyordu. Görev başın da şehit olmasına çok az kalmıştı. Kendiyle gurur duyuyordu. Ama yine de Ekin aklının bir köşesin den ona göz kırpıyordu. Hatta başını kaldırdığın da odanın köşesin de Ekinin silüeti ona el sallıyordu. Sanki " Beni bırakıp nereye gidiyorsun " diyordu. " Daha birbirimize doyamadık bile " diyordu. Alaz ona bakan Ekine hak verdi. Asla ona doyamamıştı. Ne aşkına , ne sevgisine , ne huzuruna yeterince doymamıştı.
Ölümü kabullenmişti ama odanın köşesinden kendine göz kırpan Ekine söz verdi. Direnebildiği kadar dir
