İnsanlara güvenmek zordu. Onlarla bir şeyler paylaşmak, onlara kimseye söyleyemediğin sırları vermek…
İnsanlara güvenmezdim. Çünkü güvendiğim insanlar, beni nereden yaralayabileceklerini iyi bilirlerdi. Ancak bir düşman veya bir yabancı seni nereden vuracağını asla bilemezdi.
Derler ki, düşmanlar kördür. Yakınların ise keskin nişancı…
Kartal’a ne zaman, nasıl güvendiğimi bilmiyordum. Bildiğim tek şey onun beni asla bırakmayacağına inandığım sözleriydi. Buna nasıl kandığımı bilmiyordum. Sebebi her ne olursa olsun, beni böyle ortada bırakmasına anlam veremiyordum.
Bana rüya gibi gelen o geceden sonra, böylesine ortada kalmak… Bu işime gelmiş olsa bile hevesimin kırıldığını, içimden bir şeyler koptuğunu hissetmiştim. Ve bu his, hiç hoşuma gitmemişti.
Midemin üzerine oturan bir ağırlık v
