Gökmen tüm hafta sonunu okul kapısındaki bankta bekleyerek geçirdi. Sıkıntıdan herkesi aramıştı. Arkadaşları ile sohbetler yaptı, şakalaştı. Zamanı boşa harcamanın dibine kadar indi. Öykü’ye güveniyordu başaracağına emindi. Zaten kısıtlı bir zamanı olmadığı için rahat olması gerektiğini ona defalarca söylemişti. Son dakikalar bank ile bütünleşmiş bedenini rahatlatmak için okulun kapısında volta attı. Sonunda sınav bitip Öykü dışarı çıktığından karısından daha rahatlamıştı. Kollarını açıp kendisine koşmasını zevkle izledi.
“Oh sonunda bebeğim”
“Çok sıkıldın dimi?”
“Yok canım, sadece bankın büyük şehir logosu popoma işledi”
Öykü gülerek yanağını öptü.
“Nasıl geçti?”
“İyiydi… Hadi evimize gidelim”
“Olmaz, önce karımla güzel bir yemek yiyeceğiz sonra el ele dolaşacağız. Madem baş başa
