Gökmen sabaha kadar uyuyamadı. Bir an bile gözünü Öykü’den ayırmamıştı. Arada gözleri açılan Öykü karşısında Gökmen’i görünce güvenini tazeleyip tekrar uykusuna dönmüştü. Öykü sabahın ilk ışıklarında gözlerini tam olarak açtı. Gökmen hala ona bakıyordu fakat göz bebekleri uykusuzluktan kızarmıştı. Nöbetten döndüğü günlerin aynı bakışları vardı. Yatakta oturup derin bir nefes alan kadın etrafına baktıktan sonra tekrar kocasına döndü.
“Tüm gece bana mı baktın?”
“Hı… Manzara güzeldi”
Öykü hızla başını eğip üzerine baktı. Dün gece üzerinde olan kıyafetler duruyordu.
“Bir an çıplak olduğumu sandım”
“Manzaranın güzel olması için çıplak olmana gerek yok. O muhteşem manzara oluyor”
Öykü gülerek Gökmen’in göğsüne sokuldu. Gece boyu varlığını hissetmek huzur vermişti. Uzun mektup sadece kaçma
