s
Beyaz hastane kıyafetinin cebine ellerimi sokarak hızlı adımlarla seke seke merdivenleri indim.
Bugün kendimi her zamankinden daha iyi hissediyordum. Bir haftadır ilaçları bırakmıştım ve herhangi bir kriz geçirmemiştim. Yaklaşık bir aydır kabus da görmüyordum. Yedi aydır buradaydım ve sanırım başarmıştım.
Bakışlarım elindeki çay kaşığı ile konuşan Amata'ya kaydığında gülümsedim. "Amata, terlikler ters." Bakışlarını önce terliklerine sonra bana çevirdi ve öne arkaya olduğu yerde sallanmaya başladı. "Siz ters giyiyorsunuz, doğrusu bu."
Gülümseyerek yanından uzaklaşıp Bell'e doğru yaklaştım. Ayaklarını yere vura vura camdan dışarıya bakıyordu. Aldığım duyumlara göre bir hafta dışarıya çıkamayacaktı.
"Çıkarmıyorlar. Bahçeye çıkarmıyorlar." Öfkeli bir şekilde konuştuğunda yanında durup b
