Hayatım boyunca çok büyük pişmanlıklarım olmuştu. Bunlardan biri de YuJin'inin ölümüne engel olamamdı. Çok zor günler geçirmiştim, geçirmiştik.
Artık daha iyi olsam da içimde bir yerlerde hala büyük bir hüzün vardı. Onu çok özlemiştim ve bu özlemin dinmeyeceğini bildiğimden o hüzün beni hiç terk etmeyecekti.
Yine de artık çok daha iyiydim. Onu unutmamıştım, acıyı unutmamıştım. Yalnızca bununla yaşamayı öğrenmiştim. Ben zor olsa da kendimi affetmiştim. YuJin'in de beni affettiğine emindim. Çünkü kız kardeşler birbirlerini affederdi.
Beraber büyüyen insanların kardeş olması için kan bağına ihtiyacı yoktu. O benim her zaman kız kardeşim olarak kalacaktı ve ben bir kardeş kaybetmiştim.
Benim acım çok büyüktü evet ama aynı acıyı benimle paylaşan biri daha vardı.
Hoseok.
Sevdiği kızı kaybe
