Boran'dan beni eve bırakmasını rica ettiğimde kırmamıştı. Kısa vedalaşmamız sonrası eve girdim ve kendimi ilk kez büyük bir hevesle mutfağa attım. Ben kimdi yemek yapmak kimdi? Doğrusu tek katkım ekmek kesmek olan sabah kahvaltılarında bazen annemin kıyamaması, bazen benim isteksizliğimle doğru düzgün işim olmazdı. Ben isterdim, annem yapardı. Yapamazsa bir yardımcıya yaptırırdı.
İlk kez kendimi bir konuda eksik hissetmiyordum ama kendi kendime mahcup oldum. Aç kalsam kendimi besleyecek kadar yetim bile yoktu. Hoş, ben aç kalsam da tek lokma aramazdım ya... Galiba ortam hiç öğrenmem için uygun olmamıştı.
"Bugün gayet uygun." dedim kendi kendime. Üstümdeki ceketi çıkardım ve pahalı gömleğimle kumaş pantolonumun leke olmaması için mutfak önlüğünü başımdan geçirdim. Eve gelene kadar Boran
