Günler geçiyor, birbiri ardına devrilen takvim yaprakları hiçbir şeyi düzeltmiyordu. Babamın, Alaz'la olacağıma alışacağını düşünmem sadece çocuksu bir umuttu. Vitrinde gördüğüm ve biraz nazlanırsam kavuşabileceğime inandığım kırmızı elbiseli barbie bebek gibi, ancak babam sadece evde birçok barbie bebeğim olduğunu söyleyerek onu bana almayacaktı. Babam, kendi evime çıktığımda, kendi işimi kurduğumda yeterince müsamaha gösterdiğini söyleyerek bir de hayatıma aldığım adama göz yumamayacağını belli ediyordu.
Aslında Alaz'a eskisinden daha tarafsızdı. Geçirdiğim kaza sonrası yumuşayan kalbi eski halini almadan önce bir kez Alaz'ı yemeğe davet etmek istemiştim. Babam sanki düşman askerleri ağırlayalım demişim gibi acı bir ifade ile reddetmiş ve evine onu istemediğini söylemişti.
Gün sonund
