Odaya girdiklerinde onları izledim . Tuğkan bir çırpıda gelio bana sarılırken pamir karsıdaki kotuga oturdu . Tuğkanın bana sarılmasiyl gözlerim dolması ve ağlama başlamam bir oldu . Onu o kadar ozlemistim ki . Sevgi hissedebilmeyi özlemistim . Belki de yine bencillik ediyordum . Ben tuğkani degil onun bana hissettirdiği duyguları seviyordum . Bilemedim . Aşk böyle bir şey miydi ? Aşkın icinde bencillik olur muydu ? Cevabını bulamayacağım düsünmekten uykusuz kalabilecegim sorular daha kendime geleli iki gün olmusken doluşmaya basladı . Kendime verdigim sözleri dahi tutamıyordum ki pamire verecegim sözü de tutmazdım . Hastanede kalmam benim için daha iyi olurdu ama icimden bir ses hayatıma devam edebilmek icin umut dolu bir sekilde bekliyordu . Soruları cevapları hepsini def ettim kafamdan
