YILLAR ÖNCESİ...
Kadın elindeki kağıdı okurken sinirden delirdiğini hissediyordu. Tüm kanı çekilmiş yüzü beyazlamıştı. Okudukları, hissettikleri, yaşamak zorunda kaldığı her an nefret kusması için kafiydi. Kızına bir şey belli edip etmemek umurunda değildi. Akşam yemeği saati yaklaştığında masa hala hazır değildi çünkü kadın tüm nefretiyle işten gelecek kocasını bekliyordu.
Kızı Emily “Anne hani babama sürpriz tatlı yapacaktık?” diyerek mutfağa geldiğinde ona nefretle bakan kadın “Odana git Emily ve sakın çıkma. Bugün cezalısın” derken sesini yükseltti.
Kaşlarını kaldıran kız “Anne ben ceza alacak bir şey yapmadım. İlaçlarımı da içiyorum” deyip savunma yapmaya çalışsa da kadının duyduğundan emin değildi. Hışımla kızının önüne kadar gelen kadın kollarından tutup sarsarken “Kes sesi
