Sabaha kadar gözüme uyku girmemişti. Gözüm kapıda bir umut Tuğrul'un gelmesini beklemiştim. Ama gelmemişti... Ben 'öfkesi diner dinmez gelir, bensiz uyumaya dayanamaz,' derken o beni yanıltmıştı. Evlendiğimizden beri ilk kez bir geceyi birbirimizden ayrı geçirmiştik.
Hatalı mıydım sahiden? Tuğrul'un anlattığı gibi ruhsuz birine mi dönüşmüştüm ben? Belki de yaşadığı acı insanı değiştirir diyenler haklıydı. Ben çektiğim sıkıntılardan sonra istemeden de olsa kocamla arama mesafe koymuştum.
Zor da olsa yataktan çıkıp banyoya doğru ilerledim. Elimi yüzümü yıkamak bile içimi ferahlatmıyordu bir türlü.
Bir umut, 'belki başka odada yatmıştır,' diyerek baktığım odalardan da elim boş çıkmak zaten yerlerde olan moralimin daha çok çökmesine sebep olmuştu. Tuğrul geceden beri eve uğramamıştı.
G
