Bu gece Tuğrul'dan ayrı geçirdiğim 40. geceydi. Ve yine bundan önceki gecelerde olduğu gibi yatağımda dönüp durmaktan başka bir şey yapmıyordum. Tuğrul'suz bir uykuya dalmaya hâlâ alışamamıştım.
Tüm benliğim kokusuna hasretti. Ellerim tenine dokunmayı özlemişti. Ondan ayrı olduğumdan beri geceleri hiç sevmez olmuştum. Oysa eskiden benim için günün geceye dönmesi demek Tuğrul'un sıcaklığına sokulup mutlu olmak demekti. Bu kadarcık şeyden bile mutlu olabiliyordum işte ben.
Sonunda 'of'layarak yataktan doğruldum ve komodinin üstünde duran telefonumu elime aldım. Tuğrul'un bugün bana attığı mesajları okurken yine kendime ihanet ediyordum aslında. Ondan ayrılmayı isterken onun bana her gün bir mesaj da olsa atmasının sevincini yaşadığım için suçluydum. Evet, suçum büyüktü. Ondan ayrılmak is
