Evlendikten sonraki ilk iş günümde işimden ayrıldım. Yaptığım aptallıktı belki. Doğru olmayadabilirdi, ama tüm bunlar umrumda değildi. Önemli olanın her zaman huzurlu bir yuvamın olması olduğunu biliyordum. Bir gece önce Tuğrul'a bu düşüncemden bahsettiğimde bana, "Nasıl mutlu olacaksan öyle yap," demişti. Biliyordum... Çalışmak konusunda diretseydim, Tuğrul buna asla karşı çıkmazdı. Beni asıl düşündüren kişi kayınvalidemdi. Onun, kadınların kocasından bağımsız ve kendi ayakları üzerinde durmasını desteklemediğini artık iyi biliyordum. Bu nedenle çalışmaya devam ettiğim sürece çenesi hiç durmayacaktı ve hayatımı zorlaştıracağından emindim. Tuğrul'la ayrı bir eve çıkana kadar sabretmek zorundaydım. Zaten Tuğrul, borçlar ödenir ödenmez başka bir eve çıkacağımızı söylüyordu. Ona güveniyordum.
