Yan tarafıma dönüp o minik ekrana dalıp gitmişken yaşlar bu sefer mutluluktan dökülüyordu gözlerimden. Günlerdir bu anı ertelemeye çalışsam da sonunda merakıma engel olamayarak soluğu doktorum Hale Hanım'ın yanında almıştım. Ona büyük bir mutlulukla hamile olduğumun haberini verdiğimde gözlerinde benim için gerçekten sevindiğini görmüştüm. Bu kadın yıllardır bana bir doktordan çok bir abla gibi olmuştu ve sevincime gerçekten ortak oluyordu.
"Evet Nursena, bebeğin çok sağlıklı görünüyor. 12. haftasını da doldurmuş durumda."
O kadarlık olmuş muydu yani bebeğim? Şu an tam da bir mucizeye tanıklık ediyordum.
"Kalp atışlarını duymak ister misin?"
Elim heyecan içerisinde kalbimi bulduğunda, "Duyabilir miyim?" diye sordum.
"Elbette duyabilirsin."
"Duymak istiyorum o zaman."
Hale Hanım ben
