Insanın yüzü bir kere gülmedi mi, bir daha hiç gülmüyordu. Şu kısacık ömrümde bunu çok iyi anlamıştım ben. Kaderdi bu. Insanın alın yazısı değişmiyordu bir türlü. Seçimlerimizin sonuçlarını çekiyorduk işte. 3 yıldır çektiğim acıları düşündükçe 'Acaba, annemle bu mahalleye taşınmasaydık ne olurdu? demekten kendimi alamıyordum. Isyan etmek miydi bu? Ama ben isyan etmezdim ki. Allah'tan gelen her şeyi kabullenirdim daha çok. Hem bir kez Tuğrul'la tanışmışken onsuz bir hayatın nasıl olabileceğini bile düşünmek istemezdim. Ben kocama hâlâ ilk günkü gibi -belki de daha fazla - aşıktım.
"Yenge?"
Tülay'ın bana seslenmesiyle düşüncelerin arasından sıyrılıp ona doğru döndüm. Gözleri kan çanağı gibiydi. Son bir haftadır gözünün yaşı bir an olsun dinmemişti. Onu çok iyi anlıyordum. Babamın acısı ar
