Merdivenlerde boş bakışlarımı duvara odaklamış şekilde oturuyordum. Kulağıma ulaşan kuran sesi içimi ferahlatmak yerine bir kor olup daha da yakıyordu sanki zaten kül olan yüreğimi. Bu kuranlar karımın ruhu için okunuyordu. Bugün Nursena öleli 40 gün oluyordu. 40 gündür onun kokusundan, güzel gülüşünden mahrumdum ben. Bazen her şeyin kötü bir kâbus olduğuna inanmak istiyordum ama uyandığım her yeni gün bu durumun gerçekliğini yüzüme vuruyordu sanki.
Hâlâ inanamıyordum. Tam mutluluğu yakaladık derken yine mutsuzluğun kapımızı çalmış olması nasıl bir imtihandı? Olmuyordu... Nursena yanımda değilken nefes almak bile işkenceydi benim için, peki bu durumda el kadar bir bebeğe nasıl bakacaktım ben?
Bir süre sonra kadınların evden ayrılmalarının üzerine içeri girdim. Kayınvalidem ile annem hâ
