Yine bana oynamıştı, üstelik bu defa çok büyük oynamış. Meğer en başından beri hepsi oyunmuş.. nasıl da anlayamadım. Tuu benim aklıma. “Senin kavrayacağını sandım.. O ilk kızgınlık anında, Firuze anama baktığımın farkındaydın ve o bakışım sana anlaman bir işaretti aslında, ama çözemedin işte,” dedi ya, o anı tekrar hatırlayınca, aklıma niye şimdi neneme baktı ki diye düşündüğüm geldi. Kızları eve göndermesi de bu oyunun bir parçasıymış ve kardeşim olarak gördüğüm, benimsediğim o kızlara evlerine doğru yola çıktıklarında Mustafa ve Halil abimlerim, Umut’un söylediklerini iletmişler. “Eve gönderilmeniz bir planın parçası ve illa ki ablanız sizi ziyarete gelecektir. Sakın ola açık vermeyin, rol yapın, dayak yemiş ve mutsuzmuşsunuz gibi yapın. Onu buna inandırın, önce ablanızın, sonra da

