Ertesi sabah havaalanına geldik, neşeyle geldiğimiz yerden üzüntüyle ayrılıyorduk bir an gözlerimin önüne Mert’e çarpmam geldi nasıl ayrılacaktım ondan sanki onu düşündüğümü hissetmiş gibi telefon açmıştı “Sevgilim iyi misin?”
“Ya sen nasılsın düğünün varmış yakında mutluluk dilemem gerekiyor mu?”
“Nasıl inanırsın böyle bir söze seni nasıl sevdiğimi bilmiyor musun? İki güne kadar geliyorum sakın bizden vazgeçme duydun mu Deniz”
“Sen vazgeçersin sandım”
“Sevgime aşkıma bu kadar mı inandın senin bana güvenin yok mu?”
“Baban”
“Babamın yaptıklarından haberim var seni üzmesinin hesabını beni kaybederek ödeyecek ben yirmi altı yaşındayım ona muhtaç değilim muhteşem mirasını alsın başına çalsın, gerekirse ekmeğimi taştan çıkarırım”
“Sonra pişman olma”
“Asla pişman olmayacağımı biliyorum,
