İki gün geçti. Sanki o iki gün, bir ömür uzunluğundaydı. Hastane koridorlarının o keskin antiseptik kokusu, hâlâ burnumdaydı ama artık içimde korkunun yerini şükür almıştı. Murat iyiydi. Doktorlar “çok şükür, hayati tehlikeyi atlattı” dediklerinde Ömer’in gözlerinde öyle bir ışık yanmıştı ki, o anı hiç unutamayacağımı biliyordum. O, timin abisiydi. Her biri onun için birer kardeşti. Murat’ın gözlerini açtığı o sabah, hepimizin yüreğine yeniden nefes dolmuştu.
Ben, Ömer’in yanından bir an bile ayrılmadım. Onun yüzündeki yorgunluk çizgilerini, göz altındaki morlukları, sessizliğini izledim hep. Bazen sadece elini tuttum, bazen sessizce dua ettim. O da farkındaydı; beni yanındayken daha kolay toparlıyordu. Artık hava da değişmişti; sonbahar, dağlardan şehre inmiş, rüzgârın kokusu yumuşamıştı
