Sabah ağzımdaki büyük sırıtışla açtım gözlerimi. Resmen otuz iki dişimin otuz ikisi de görünüyordu şu an, eminim. Barlas benim sevgilimdi artık, nasıl sırıtmazdım ki?
Kıyafetlerimi giyinip okula doğru yol aldım o neşeyle. Okula girerken telefonun mesaj sesiyle telefonu elime alarak yürümeye başladım. Buğra'dandı.
'Günaydın. Annemler yemeğe bekliyor bugün seni. Istersen okul çıkışı ben gelip alırım, haber verirsin. Öptüm.'
Bu da neydi şimdi? Dün açık açık konuşmuşken hâlâ devam mı edecektik? Kaldı ki Buğra'yla yalandan da olsa çıkamazdım artık. Cevap yazacakken arkamdan seslenen Barlas'ın sesiyle telefonu cebime sıkıştırıp ona doğru döndüm.
"Naber?"
"Iyi, senden?"
"Bilmem. Sabah sabah ben mesaj atmadığıma göre niye gömülmüştün telefona?"
"Mesaj atmadığını fark etmen iyi olmuş. " di
