Dağ

Zeynep'in Yolculuğu Halime Teyze

Rüzgar, amansız bir heykeltıraş gibi, zaten harap olmuş manzaraya buzlu desenler oyuyordu. Zeynep her yukarı adımda hava inceliyordu, her adım elementlere karşı bir zafer, onu daha yükseğe taşıyan saf iradenin bir kanıtıydı. Çorak arazide bir cankurtaran halatı olan, sayısız tırmanışla lifleri incelmiş, kaba yontulmuş ipe tutundu. Aşağıda, seçim sürecinin yayılan kaosu, ürpertici bir anı olarak kaldı; umutsuzluk, ihanet ve ölümün ürpertici kabulüyle dokunmuş bir goblen. Ama yukarıda, sahte umudun bir işareti olan gemi belirdi, giderek güvencesizleşen bir hayatta kalma vaadi.

Kadir'in fedakarlığının anısı, ruhunda yanan bir iz gibi, amansız tırmanışına güç veriyordu. Sessiz bir meydan okuma ve söylenmemiş bir sözle dolu son bakışları, ıslık çalan rüzgarda yankılandı. Kadir'in mirasını, kaderin acımasız kayıtsızlığına karşı sessiz isyanını, varlığının liflerine kazınmış olarak taşıyordu. Ölümü, derin bir kayıp olsa da, beklenmedik bir güç kaynağı haline gelmişti. Bu, yanında taşıyacağı bir meydan okumaydı, fedakarlığının boşa gitmemesini sağlamak için fısıldanan bir sözdü. Kadir'in eylemleri, ezici umutsuzluk ağırlığına karşı sessiz bir isyan, Zeynep'in içinde yankılanarak kararlılığını pekiştirmişti. Pes etmeyecekti; devam edecekti.

Ve sonra, keskin rüzgarın ve incelen havanın ortasında, onu gördü - Halime Teyze, narin bedeni heybetli dağa karşı keskin bir tezat oluşturuyordu. Yüzü, dolu dolu yaşanmış, ancak zorluk ve korkuyla harap olmuş bir hayatın haritasıyla çizilmiş yaşlı kadın, gözleri kapalı, pürüzlü bir kayaya yaslanmış oturuyordu. Zeynep'in kalbi sarsıldı; bunun sıradan bir mola olmadığını biliyordu. Halime Teyze'nin bedenindeki titreme soğuktan değil, daha derin, daha büyük bir yorgunluktan, ölümün eşiğiyle yüzleşen birinin yorgunluğuydu.

Ona dikkatlice yaklaşan Zeynep, yanındaki genç adamı, Halime Teyze'nin oğlu Mehmet'i gördü, yüzü solgun, nefesi düzensizdi. Umutsuz, perili bir korkuyla dolu gözleri, içinde bulundukları durumun acımasız gerçekliğini yansıtıyordu. Ateşliydi, zayıftı, bedeni amansız bir öksürükle sarsılıyordu. Daha önce onu pençesine alan, büyük kaosun ortasında önemsiz görülen hastalık, şimdi kritik bir tehdit, bir ölüm cezası haline gelmişti. İlaç yoktu, sağlık personeli yoktu; sadece soğuk, kayıtsız dağ ve affetmeyen elementler vardı.

Zeynep yanlarına diz çöktüğünde Halime Teyze'nin gözleri titreyerek açıldı. Bakışları, acıyla bulanıklaşmış olsa da, bir kabulleniş parıltısı, derin, kalıcı bir huzur barındırıyordu. Yılların emeğiyle buruşmuş ve yara izleriyle dolu, hava koşullarına dayanıklı elleri, Mehmet'in ateşli alnında nazikçe duruyordu, kalıcı sevgisinin sessiz bir kanıtıydı. Sesi zayıf olmasına rağmen şaşırtıcı bir güç taşıyordu.

"Zeynep kızım," diye fısıldadı, sesi fırtınaya karşı zar zor duyulabiliyordu. "Onu al... Onu gemiye götür. O... o hayatta kalmalı." Derin bir üzüntü ve sessiz bir teslimiyet karışımıyla dolu gözleri, Zeynep'inkilere kilitlendi. Yalvarma yoktu, umutsuzluk yoktu; sadece derin, sarsılmaz bir sevgi, bir annenin çocuğunun geleceği için koşulsuz teslimiyeti vardı.

Mehmet, önünde sessizce ortaya çıkan fedakarlıktan habersiz, annesinin kucağında inledi. Ateşli sayıklamaları, asla göremeyebileceği bir gelecekten, hayatta kalmaktan bahsediyordu. Annesinin elini tuttu, annesinin verdiği anıtsal karardan, onun için feda ettiği hayattan habersizdi. Halime Teyze saçlarını okşadı, dokunuşu bir güvenin kanatları kadar nazikti, yaklaşan ölüm karşısında sessiz bir ninniydi.

Zeynep, umutsuzluğun soğuk pençesinin kalbini sıktığını hissetti. Bu, bu ıssız tırmanışta tanık olmayı beklediği türden bir fedakarlık değildi. Acımasız rekabete, arkadan bıçaklamaya, tavizlere, hayatta kalmanın acımasız gerçeklerine hazırdı. Ama bu - bir annenin oğlunun hayatta kalması için kendi hayatını feda etmesi gibi özverili bir davranış - tamamen farklı bir şeydi. Ham hayatta kalma mücadelesinin ötesine geçti; insan sevgisinin derinlikleri ve insan ruhunun gücü hakkında derin bir gerçeği aydınlattı.

"Halime Teyze..." diye başladı Zeynep, sesi duyguyla boğulmuştu. Kelimeler yetersiz hissettirdi, önündeki fedakarlığın büyüklüğünü iletmek için yetersizdi. Bir annenin sevgisinin derinliğini, oğlunun hayatta kalmasını sağlamak için ölümü kucaklamaya istekli bir sevgiyi nasıl ifade edebilirdi ki?

Halime Teyze zayıf bir gülümsemeyle karşılık verdi. "O gelecek, Zeynep kızım," diye mırıldandı, gözleri oğlunun yüzünden hiç ayrılmıyordu. "O... o güçlü. Benim yapamadığımı yapacak, hayatta kalacak."

Rüzgar etraflarında esti, Zeynep'in kalbindeki hüznü yansıtan yas dolu bir ağıt. Tartışamayacağını, yalvaramayacağını biliyordu. Halime Teyze'nin kararı taşa kazınmıştı, üzerlerinde yükselen dağ kadar değişmezdi. Sadece kabul edebilir ve önündeki derin fedakarlığı onurlandırabilirdi. Yaşlı kadının kararı umutsuzluğun değil, sarsılmaz bir anne sevgisinin ürünüydü. Çocuğunun geleceği için her şeyi feda etmeye hazır bir annenin sevgisiydi.

Zeynep, Mehmet'i dikkatlice ayağa kaldırdı, ağırlığı kollarında neredeyse yok gibiydi. Nefesi zorlu, sığdı; her nefes hastalığına karşı umutsuz bir savaştı. Halime Teyze onları izledi, gözleri yükselişlerini takip etti. Acılık yoktu, kızgınlık yoktu, sadece sessiz bir kabulleniş, sakin bir veda vardı. Bu, ruhunun gücünün, sevgisinin derinliğinin, bir annenin yapabileceği en büyük fedakarlığın bir kanıtıydı. Rüzgar uluyordu, hüzünlü bir veda şarkısı.

Zeynep, Mehmet'i taşırken, Halime Teyze'nin fedakarlığının ağırlığının omuzlarına çöktüğünü, Kadir'in meydan okumasının anılarıyla birlikte taşıyacağı bir yük olduğunu hissetti. Yükseliş bir hac yolculuğuna dönüştü, her adım Mehmet'in hayatta kalması için bir dua, hayatını bir başkasının yaşaması için veren kadının anısını onurlandırmak için ciddi bir yemin. Halime Teyze'nin fedakarlığı sadece bir kayıp değildi; insanlığın özverili sevgi kapasitesinin bir kanıtıydı, tam bir umutsuzluk karşısında bir umut ışığıydı.

Artık sadece bir sığınak olmayan gemi, fedakarlık potada dövülmüş bir geleceği temsil ediyordu. Zeynep, önündeki yolculuğun zorluklarla dolu olacağını, daha zor seçimlerle ve yürek burkan kayıplarla dolu olacağını biliyordu. Ancak Halime Teyze'nin özverili eylemi, Kadir'in meydan okumasının dokunaklı bir yankısı, yol gösterici bir ışık, insan ruhunun kalıcı gücünün, hayatta kalma konusundaki boyun eğmez iradenin ve yaklaşan ölüm karşısında bile derin sevgi kapasitesinin bir hatırlatıcısı olacaktı. Fedakarlıklarının, meydan okumalarının ağırlığı onu ileriye doğru itiyordu. Sadece kendisi için değil, Mehmet için de değil, bir annenin kalıcı sevgisinin sembolü olan Halime Teyze'nin anısı için tırmanıyordu, fedakarlığı insan ruhunun direncinin bir kanıtıydı. Rüzgar uluyordu, hüzünlü bir ağıt, ama Zeynep devam etti, kalbi ağır, ama sarsılmaz bir kararlılıkla doluydu. Tırmanış sadece fiziksel değildi; manevi bir yolculuktu, kederde bulunan gücün ve insanlığın sarsılmaz ruhunun bir kanıtıydı.

Kadir'in bakışlarının anısı, Halime Teyze'nin sessiz kabulüyle karıştı, iki farklı ama iç içe geçmiş fedakarlık anlatısı. Bunlar, onun kararlılığının mihenk taşlarıydı, hem umudun hem de dayanılmaz kayıp ağırlığının sembolü olan gemiye doğru yükselişini körüklüyordu. Her nefes, geride kalanlara bir övgü, anılarını, meydan okumalarını, sevgilerini belirsiz geleceğe taşıma sözüydü. Keskin rüzgar yüzüne çarpıyordu, ama kalbindeki ateşi söndüremiyordu, kaybın tutuşturduğu ve insan direncinin kalıcı aleviyle körüklenen ateşi. Yaklaşan karanlıkta bir umut ışığı olan gemi bekliyordu. Ancak Zeynep, gerçek testin sadece yolculuktan sağ çıkmak değil, yolu açan fedakarlıkları onurlandırmak olduğunu biliyordu. Şimdi iki hayatın, uluşan rüzgarda yankılanan iki sessiz kahramanlık eyleminin, boyun eğmez insan ruhunun sessiz bir kanıtı olan ağırlığını taşıyordu. Yolculuk bitmekten çok uzaktı. Yükseliş devam etti, her adım anılarla dolu ve Halime Teyze'nin sessiz gücünün ve Kadir'in meydan okuyan ruhunun yankılandığı bir kararlılıkla beslendi. Meteorun gölgesi belirdi, ama aynı zamanda fedakarlıklarının tutuşturduğu ve Zeynep'in sarsılmaz kararlılığıyla taşınan sarsılmaz umut alevi de belirdi.