Yoğun bakım odasında her şey bir anda buz kesti. Sarya’nın bağlı olduğu cihazın sesi bir anda tizleşti; düz bir çizgi, kesik kesik bir “bip bip” yankılandı. Doktorlar ve hemşireler koşarak içeri daldılar.
“Ne oluyor?!” diye haykırdım, camın önüne yapışmıştım. İçerideki doktor sert bir bakışla eliyle “Çıkın!” işareti yaptı. Kapı açıldı, iki kişi beni kollarımdan tutup dışarı çekti.
“Liya!” dedim. Sesim boğuk çıkıyordu.
“N’oluyor?!” diye bağırıyordum Liya, gözleri dolmuştu. “Miran ne oluyor?”
Ama benim de bir cevabım yoktu, sadece göğsümden çıkan koca bir nefes vardı.
Koridorda ileri geri yürümeye başladım, ellerim saçımda. Kapının önünden siren gibi cihaz sesleri geliyordu. Tam o sırada Aras geldi, elini omzuma koydu.
“Miran…” dedi, sesi titriyordu.
Ben, gözlerim kan çanağı gibi, diş
