7 ay sonra.
Hastanenin devasa büyüklüğündeki pencereden dışarı izliyordu genç adam. Altıncı kattan aşağı baktığında insanların ufacık görüntüsü karıncayı anımsatıyordu. Çatılı kaşları sanki kötü bir film izliyormuş gibi gözlerinin üzerine inmişti. Oysaki dışarıda kötü bir olay olmuyordu. İnsanlar her zaman olduğu gibi hastaneye girip çıkıyordu. Derin nefes alıp gergin duran göğsünü şişirdi.
Yerine oturmak için aksayan ayağıyla masanın etrafını geçtiğinde odanın kapısı açıldı.
“Selam dostum.”
Odaya giren arkadaşına başıyla selam verip yerine oturdu.
“Ayakta çok fazla kalma Bora, ayağın henüz tam anlamıyla iyileşmedi.”
Sıkıntı yok der gibi başını sallayıp sırtını koltuğa yasladı. Murat ise iç çekip füme rengi koltuğun üzerine bedenini bıraktı. Kaç aydır ölü gibi gözüken kardeşini
