Duramıyordu.
Düşünemiyordu.
Ölüm en yakınındakine kadar uğramışken sakin kalamıyordu.
Bir ileri bir geri volta attığı koridorda yumruklarını sıkıyor, dudaklarıyla bıyıklarını çekiştiriyordu.
"Abi, otur hadi." diye yaslandığı duvardan doğrularak kendisinden yana geldi Cüneyt.
Omzuna dokunup tebessümle bakarak devam etti.
"Lalin iyi, uyuyor sadece, sabah göreceksin."
Sözlerini tüm sakinliğiyle sürdürürken gerilerinde abi kardeşi izleyen Dicle de tebessümle sevdiği adama bakıyordu.
O her zaman böyle olmuştu.
Sakin...
Aklıselim...
Mantıklı...
"Yok." diye hızla başını iki yana salladı Sancar.
"Yok, olmaz. Görmem lazım. Görmem lazım Cüneyt." diye hızla yönünü Lalin'in bulunduğu odanın kapısına çevirdi.
"Abi, bir dur. Kız uyuyor, sabah nasılsa göreceksin. Sanki çok büyük bir şey olm
