Ela'nın Anlatımından;
Mert Yüzbaşı, arkamdan söylene söylene geliyordu. Adımları her daim bir adım gerimde, gözlerini üzerime dikmiş, öfkesiyle beraber peşimdeydi. Asansöre bindiğimizde önüme geçip, çocukların beni görme ihtimalini en aza indirdi. Sanki sabır çekme sırası bana gelmiş gibi derin bir nefes aldım. Herkesin bakışları bana döndü. Sonunda asansörün cılız kapı açılma sesiyle kendimi dışarı attım. Çocuklar benimle mesafeli yürürken, Mert Yüzbaşı yanımdan yürümeye başladı. Aramızdaki mesafeyi olabildiğince yakın tutuyor, sanki çevreden gelebilecek en ufak tehdite hazırmış gibi bekliyordu.
İleride bizi bekleyen çocukların yanında durduğumuzda Tuna'nın koluna girdim. Mert Yüzbaşı, gözlerini kapatıp derin bir nefes aldığında, bense kaşlarımı kaldırmış ona hayırdır dermiş gibi bakıyo
