BÖLÜM 34. 'AMELİYATHANE..'
Korkuyordum her şeyin ağır bir yük gibi üzerime çökmesinden ölesiye korkuyordum. Sayamayacağım kadar yük omuzlarımdayken bu ağırlığın altında kalmaktan çok korkuyordum. Bir gün geldiğin de taşıyamıyıp düşen omuzlarımın çaresizliğinden korkuyordum.. Titreyen bedenin buz tutmuş ellerim heyecandan mıydı? Yoksa birkaç saat sonra yaşayacağım olaydan mıydı, işte bunu hiç bilmiyordum. Aslında ne düşünmem gerektiğini bile çözemiyordum. Yanlızlık omuzlarımdayken bir tek yanımda Berzan vardı. Ona ne kadar minnet duysam azdı, beni sevdiği için yapıyordu bütün bunları... "Efnan hanım hazır mısınız?" Beni kendime getiren sesle aynada olan bakışlarımı son kez üzerimde gezdirdim. Üzerime giydiğim mavi önlük çırılçıplak olan bedenimi örtmüştü saçlarımı topuz yapıp başıma boneyi üzerine vererek kendime
- Yazar
