***
Söylediklerim onda bir tepki yaratmamıştı. Sadece yüzündeki o ufacık tebessümün yer edindiği ifade, bana tüm bunları söyleyebilme cesareti vermişti. Yanlış yapıyordum belki de ama gerçek şu ki, başka çarem de yoktu. Nedense içimden bir ses beni o öldürürse, canımın hiç acımayacağını söylüyordu.
"Beni sevmiyorsun," dedi gözlerimin içine bakarak. "Seninki korunma ihtiyacıyla bir limana sığınmak," dedi yüzüme doğru eğilerek. Git gide bir fısıltıya dönüşen sesinden dökülen kelimelerin bu kadar gerçek olması canımı yaktı.
Elini ışık hızıyla kaldırdı ve işaret parmağıyla burun ucuma dokundu. Alay edercesine başını yana eğip, "Birgün bana yalan söylememen gerektiğini öğrenecek kadar akıllanacaksın. İşte o gün tam olarak büyüyeceksin. Şimdi değil. Daha çok erken..." deyip, bakışlarını dudak
