Ölümü...
Öldüğünüzü...
Ruhunuzun bedeninizden bihaber olduğunu düşünün.
Neler hissederdiniz? Acı? Korku? İnkar?
Bunların hiçbirini hissetmiyordum, sadece ruhumun parçalandığını hissediyordum. Ruhum savruluyordu ve her dönemeçte ruhumdan bir parça kopuyor, yok oluyordu.
Neden?
Neden? Zihnimde bu soruyu defalarca kez tekrarlarken derinlerden, en dipten dudaklarıma ulaşmaya çalışan bir kelime yankılanıyordu ruhumda.
'Emre'
Neden sorusunun cevabı buydu işte!
Dört harf, iki heceden ibaretti.
Buzdağlarının sahibi.
Kelebeğin efendisi.
Kahverenginin en çok yakıştığı adam.
Kehribar beneklerin sahibi.
Zengin ama fakir bir ruhun sahibi.
Katil ruhlu adam.
Aşkın bir kez körelttiği kalpsiz.
Yaralı adam.
Bedenimin sahibi.
Kalbimin...
Ruhumun...
Hayallerimin katili adam...
Ruhum sars
