Ben bir kelebeğim; kanatlarım yok benim. Uçmak için bırakırım kendimi rüzgâra.
Fırtınalarla yükselirim, tornadolarla sevişirim. Rüzgârlarım yoksa ben bir hiçim! Evet, ben rüzgârlarımla varım. Eğer esmezsem, etki etmezsem ben bir hiç olurum. Öfkem, tutkum, korkum, cesaretim rüzgârlarım benim. Onlarla hareket ederim, sonunu düşünmeden. Kimi zaman yıkarım engelleri, kimi zaman özgürleştiririm hindibalarını. Kimi zaman paramparça ederim kendimi, kanatırım ruhumu. Ben ancak böyle zamanlar da ben olabilirim.
Şimdi yaptığımda buydu işte. Sencer'e meydan okuyordum cesaretimin verdiği tüm enginliğimle. Sonunda kaybedebilirdim ama en azından ben olarak kaybederdim. Arkadaşım için, kendim için kaybederdim. Esmem gerekiyordu, prangalarımdan kurtulmam gerekiyordu. İşte bu yüzden Sencer'in şaşkın bakı
