Arabaya bindiklerinde Nazar’ın elini tuttu. Şoför hızla yola koyuldu. Berzan gözünü hiç ondan ayırmıyor, her beş dakikada bir, “İyi misin? Nefesin rahat mı? Bir daha geldi mi sancı?” diye soruyordu. Ama sesi hep sakin, hep koruyucuydu. Nazar’a panik bulaşmasın diye kendini tutuyordu.
Ama hastane kapısından içeri girdikleri an… Nazar doğumhaneye alınırken, onun ellerini bırakmak zorunda kaldığında… işte o zaman Berzan çöktü. Koridorun ucundaki banklardan birine oturdu. Başını eğdi. Ellerini yüzüne kapattı. Ve içinden çıkan fısıltı, bu geceye kadar biriktirdiği tüm duaların aynısıydı:
“Allah’ım… sen koru onları. Ne olur… bana aynı acıyı bir daha yaşatma. Ne olur, bu defa canımı al, canlarıma dokunma…” dedi.
Gözlerinden bir damla süzüldü ama kimse görmedi. O, yine dimdik oturuyordu. Sertti
