Yaz’ın nefesini tutarak beklediği cevaba yüklerimi yere atarcasına “Ben kimseyi sevemedim Yaz.” diyerek karşılık verdim.
Sevmekten çok kadınların vazifeleriyle ilgilenirdim. Babam anneme böyle yaklaştığı için değil tam tersi o kadar kıymet vermişti ki başının üstünde taşırdı. Hatta babamın ölümünden sonra annemin bu eksikliği hissetmemesi için elimden geldiğince her şeyden üstün tutar yanı başımdan ayırmazdım. Annemi kat kat sevmek zorunda oluşum başka bir kadına zaman ayırmayacağım anlamına gelmiyordu elbette ama hayatıma giren kadınların bana hissettirdiği sevgiden uzak bir histi. Bana ne niyetle adım atıldıysa ben de o niyetle karşılık vermiştim. Belki karşıma çıkan biri de vardı ama yıllar içerisinde hislerimi kör bir bıçakla o kadar köreltmiş yüreğimi yokluğa terk etmiştim. Kimse
