Zilan, Dora’nın kolunda adım adım barın içinde yürürken, kalbinin atışına engel olamıyordu. Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki ayaklarının titrediğini hissediyordu. Birkaç saniye önce ayağındaki topuklu ayakkabıları giydiği için şükrettiğine inanamıyordu. Çünkü şu anda birkaç adım daha atacak olursa kesinlikle bayılacakmış gibi hissediyordu hemen ileride bakışları Kartal ile buluştuğunda ise neredeyse kalbi durmuştu. Çünkü kuzeninin ona bakışından, bir dizi eve dönmen gerekiyor ısrarı seziyordu. Derin bir nefes verdiğinde Dora sırıtarak,
“Daha önce bara gitmediğini söylemeyeceksin değil mi? “Diye sorunca Zilan, dişlerinin arasından
“Girdiğim hiçbir barda bana bu kadar gözün baktığını hatırlamıyorum. Sanki podyumda yürüyorum” diyerek söylendiğinde Dora, elini yerleştirmiş olduğu kolunu yava
