59
Bizimkiler uyumak bilmiyordu bu gece, bazen gerçekten hissediyorlar gibi geliyordu. Normalde hiç böyle olmazdı ama ne zaman ki, gece bir işler karıştıracak olsam, onların da gece yarısına kadar oturacağı tutuyordu. Yalandan esneyip ayağa kalktım. "Ben uyumaya kaçar, iyi geceler." diyip odama çekildim. Bizim patron durur mu? Atmış yine mesajları tabii. Patron: Neden gelmedin? Hâlâ seni bekliyorum. Ben: Ne yapayım? Bizimkiler uyumadı daha. Patron: İyi bari odana geç, ışığı aç o zaman. Ben: Emriniz olur, başka bir isteğiniz de var mı? Hani biz barışmadık ya, hatırlatırım. Patron: Ben barıştık sanıyordum. Ben: Hayır efendim, barışmadık. Patron: Beni affetsen de, affetmesen de buradan beraber gideceğiz. Bunu bilmek beni rahatlatıyor. Ekrana sırıtarak bakıyorum tabii. Ben: Aynı evde ka
- Yazar
