Deniz, Kumsal ve çocukları sabahın erken saatlerinde uyanmışlardı. Güneşin ilk ışıkları, denizin üzerindeki ince sis perdesini nazikçe aralarken, evin camlarından içeri süzülen ışık huzmeleri odaları yumuşak bir sıcaklığa bürüyordu. Kumsal, Deniz 'in omzuna başını yaslamış, bahçedeki oyun parkında neşeyle koşuşturan çocuklarını izliyordu. Deniz 'in gözlerinde, bir zamanlar fırtınalı olan yaşamının ardından gelen huzurun yansıması vardı.
Kumsal' ın elini nazikçe tutarak, “Birlikte geçirdiğimiz her an bir mucize gibi.” dedi Deniz. Sesi, içten ve huzur doluydu. Kumsal, gülümsedi ve Deniz'in yüzüne baktı. “Sen ve çocuklar... Benim her şeyimsiniz.” Bu sözler, aralarındaki derin bağı ve aşkı yansıtmaya yetmiyordu elbette ama onlar sözlere ihtiyaç duymadan da anlaşıyorlardı.
Bahçedeki oyun par
