"Zayıf bedenin gün geçtikçe daha da zayıflıyor. Yemek yemiyor musun sen?"
"Yo hayvan gibi yiyorum." Dedim gülerek, gülmem bile içten değildi. Hiçbir şey olmamış gibi davranıyorduk ama ikimizin de ruhu en dibe batmıştı. Nasıl iyi olabilirdik ki? En yakınlarımız ölmüştü. Bir daha göremeyecek üzere. Şimdi ne mi yapıyoruz? Melis'i buldum o da Emre'yi aldı. Antalya'da uçurum kenarındaki yazlık evimizde oturuyoruz beraber. Her şey yolundaymış, gibi.
"Kan az içiyorsun o halde." Dedi. Düşünür gibi yaptım haklıydı. Fazla avlanamıyordum.
"Ya ben çifte düğün yapalım diyorum." Dedi Melis. Gülümsedim, huzura, mutluluğa ve yeniden başlamaya o kadar çok ihtiyacımız vardı ki...
"Olabilir.." diye düşündü Karan, Emre de onayladı onu.
Karan ve Emre ayaklandığında onlara baktım.
"Hayırdır?" Karan yanıma
