O gece, kelimeler sustu. Kimi zaman bir gülüş, kimi zaman sessiz bir dokunuş konuştu onların yerine. Melike, Zeki’nin yanında güvenin en saf hâlini hissetti; bütün korkuları, dışarıdaki yağmurla beraber akıp gitti sanki. Zeki ise, kalbinde uzun zamandır taş gibi taşıdığı yüklerin hafiflediğini hissetti. Yanında, hayatı yeniden yaşamaya değer kılan bir kadın vardı artık.
Sabahın erken saatlerinde, korkak bir ışık perde arasından yavaşça içeri süzüldü. Şehir, yeni bir günün telaşına hazırlanıyordu. Melike, gözlerini araladı. Gerinirken kolu yumuşak bir şeye dokundu. O tarafa dönünce yanında derin uykuda olan Zeki’yi gördü. Yüzü sevgiyle ışıldadı. Bir süre hayran bakışlarla sevdiği erkeğe baktı. Onun uykuda bile güven veren yüzüne baktıkça içi ısındı.
Bu huzuru kaybetmek istemiyorum, diye
