Buğlem Yaren Soysal ’ dan
Çocuklarla yatak keyfi yaptıktan sonra aşağıya inmiştik . Evde bizden başka kimse yoktu . İlk kez bu kadar sessizdi . . . O kalabalık , koşturmalı günlerden sonra çekirdek aile olarak baş başa kalmak garip ama bir o kadar da özel hissettirmişti .
Merdivenleri yavaşça inip evimin en sevdiğim köşesi olan mutfağa girdim . Meltem abla kahvaltıyı hazırlıyordu . Büyük ihtimalle Burçin annem rica etmişti burada kalmasını .
“Meltem abla ,” diye seslendim yumuşakça .
Kadın bir anda irkildi , elini kalbine götürdü .
“Buğlem . . . ” dedi, elindeki patatesi ve bıçağı tezgâha bırakırken. Ardından hızlıca gelip sarıldı bana .
“Hiç değişmemişsin kızım . . . ”
Kısa ama sıcacık bir sarılmanın ardından gülümseyerek sordum :
“Ee , ne var ne yok kahvaltıda Meltem abla ?”
“B
