BUĞLEM YEREN SOYSAL ’ Dan
Buğra hâlâ sımsıkı sarılıyordu bedenime . Öpüp öpüp kokluyordu beni . . . Sanki her nefesinde , kaybettiği zamanı telafi etmeye çalışıyordu .
Henüz Türkiye ’ ye dönmemiştik . Norveç ’ te bir otele getirmişti beni , birkaç saat önce .
Hâlâ inanamıyordum .
Kurtulmuştum .
Kurtulmuştuk .
Gözlerimin içine bakıyordu . Ve ben . . . ben de onunkine .
Kucağında otururken ellerim istemsizce yanaklarına gitti . Sevdiğim adam . . . Sekiz ayda ne kadar da çökmüştü .
Gözleri yorgundu. Ama içindeki o ışık . . .
Beni gördüğünde parlayan o bakış . . . hâlâ oradaydı .
Yavaşça yaklaştım . Dudaklarının kenarına minik bir öpücük kondurup fısıldadım :
“Gerçeksin . . . ”
Buğra başını eğip gözlerimin içine baktı .
“Gerçeğim . . . ve sen de gerçeksin ,” dedi.
Ardından dud
