Eve döndüğümde gece yarısı olmuştu. Tanju geç geleceğimi bildiği halde beni beklemişti. ‘’Hoşgeldin.’’ dediğinde gülümseyerek ‘’Hoş buldum.’’ dedim.
Kendine çektiğinde dudağımdan öpmüştü. ‘’Özledim.’’
‘’O kadar uzun zaman olmadı.’’ dediğimde yüzümde mutlu bir tebessüm vardı.
‘’Evet ama sabah yine işe gideceksin sonra da tamamen evden gideceksin. Senin burada olmadığın saatlerde ev sahibinden evi satın alıp sonra ateşe verip yakmayı düşünüyordum. Böylece bir kez daha evsiz kalıp burada yaşamaya mecbur olurdun.’’
‘’Öyle bir şey yapamazsın.’’ dedim sitemle ve adımlarımı durdurdum. ‘’Yoksa yapar mısın? Yapabileceklerinin sınırı tam olarak nerede bitiyor?’’
‘’Gerekli görürsem yapabilirim ama yapmam.’’
‘’Bu evden taşınmayı hiç düşündün mü? Ağabeylerinden biraz uzakta mı yaşasan?’’ deyince
