5.BÖLÜM:DEVA YILDIRIM(D)
792 Kelimeler
''Kolay gelsin.''
Elimde ki eldiveni sertçe çıkardım.Ameliyathanede ki herkesten sağ ol sesi yükseldi.Gözlerim herkese gülümseyen Büşra'ya kaydı.Kafamı salladım.Büşra ile üniversiteden beri arkadaştık ve şansa aynı hastaneye atanmışdık. Büşra benden küçüktü ve o bir doktordu.Şimdilik asistandı ama tıp mezunuydu ben ise lise de anestezi bölümünü bitirmiş üniversitede ise hemşirelik okumuştum.Zaten Büşra ile de üniversite sayesinden tanışmıştık,stajda çoğu zaman aynı serviste çalışırdık.
''Nasıl geçti hocam ameliyat?''
Cihan Hocanın yanına geçip hastanın durumuna baktığında ters ters ona baktım.Gülümseyerek bana baktı.Büşra dünden beri bana kafayı takmış durumdaydı.Sürekli yanıma geliyor sürekli aynı konuda ısrar edip duruyordu.
''İyi geçti Büşra'cığım.''
Büşra kafasını sallayıp minik adımlarla yanıma geldi.Üstümde ki önlüğü çıkarıp geri dönüşüme attım.Koluma tutundu. Bıkkınca ona baktım.Hastaya ve dikişlerine bakıp ameliyathaneden çıktım. Büşra'da hemen peşimden geldi tabi.Gözlerimi devirdim.
''Ne var Büşra yine?''
Gülümsedi.Gözleri etrafta gezindi.Koluma girdiğinde ters ters ona bakıp kolumu sertçe elinden kurtardım.Şu an hiç Büşrayı çekecek havada değildim çünkü fazlasıyla yorgundum.Genişçe Büşra'dan hiç çekinmeden esnediğim de Büşra hızla omuzlarıma masaj yapmaya başladı.Elimle ellerine ittim.
''Geçen bahsettiğim şeyi düşündün mü?''
Bilmezlikten geldim..Kaşlarım havada neyi dercesine ona baktım.Büşra yüzüne yapmacık bir gülümseme kondurdu.Kolumu sıkıp beni bir köşeye çekti.Gözlerimi ona diktim ki o da bana dikmiş bakıyordu.
''Kızım şaka falan mı yapıyorsun ya?''
Ofladım. Kolumu sertçe çektim.Ameliyathaneden çıktığımda arkamdan geldi.Bıkmıştım bu konudan.Sürekli aynı konu durup duruyordu.Büşra böyleydi zaten taktı mı takar istediği şey olana kadar peşinizi bırakmazdı hele ki konusu sevgilisi ise iyice yapışırdı insana.Büşra koşarak önüme geçti.
''Ya tek seferlik .Valla bak.''
Gözlerimi devirdim. Tek seferlik diye bir şey yoktu bu işin teki çifti olmazdı.Tehlikeliydi ve ben tehlikeden korkardım.Hemde fazlasıyla çok korkardım.Adı üstünde tehlikeli olan bir şeyi niye yapmam gerekirdi ki hemde arkadaşım için ki tamam üniversiteden beri arkadaş olabilirdik aynı yurtta aynı odayı da paylamış olabilirdik fakat bunu yapamazdım.Bazen hayır demeyi bilmek gerekiyordu ki gerekliydi de bence.
''Kızım gelsin hastanede olsun ameliyatını her kimse bu hasta.Ne diye ben onun evine gidiyorum.''
Gözleri etrafta dolandı.Evet olay tam olarak da buydu.Bir hasta vardı ve yaralı idi ama nedeni bilinmeyen bir şekilde hastaneye gelmiyor evde tedavi istiyordu.Yara hakkında bilgi yoktu,hasta kim,yaşı kaç ,kilosu,yandaş hastalıkları bu konularda hiçbir bilgi verilmemişti bana.Yanından geçtim.
''Devaaaa''
Arkamdan bağırdığında korkuyla ona baktım.İşaret parmağımı dudağımın üzerine bastırdım.Hızla aramızda ki mesafeyi kapadı.Burası bir hastaneydi ve burada sessiz olunması gerekirdi.Başımı olumsuzca salladım.
''Bak sen hem anestezi biliyorsun hem de ameliyathane hemşiresisin. Senden başka kime gidebilirim ki''
Başımı olumsuzca salladım.Evet doğru anestezi biliyordum üstüne bir de ameliyat hemşiresiydim bu hastanede pek hoş karşılanmıyordu.Çünkü kimse kendisinden daha iyi birini ya da daha çok eğitim almış birini kabul etmiyordu.
''Bu hastanede kaç tane anestezi teknikeri ve hemşire var biliyor musun?Onlara gidebilirsin mesela.''
Ofladı.Sertçe saçlarını asıldı.Olduğu yerde tepinmeye başladı.Ters ters ona baktım.Bu kadar büyütülecek bir şey yoktu.Hem çok kıymetli sevgilisi de bi zahmet baksın başının çaresine. bakıversindi. Neyse bu ya sürekli başını belaya sokuyordu ya da ne bilim sürekli bir yerlere borçlanıyordu ve parasını da devamlı bu kız ödemek zorunda kalıyordu.Yazık değil miydi ya?Bu nasıl aşktı hala anlayamamıştım ama.
''Hem sen nasıl yapacaksın o ameliyatı.Sen daha asistansın ve ameliyatlara girmen yasaklandı.''
Dudağını büzdü. Büşra'nın annesi ve babası ayrıydı ve hem annesi hem de babası ikisi de onunla çok ilgiliydiler sürekli onunla ilgileniyorlardı.Anlayacağınız Büşra biraz şımarık yetişmiş bir kızdı.
''Ama ben de ameliyatlara girmek istiyorum.''
Gözlerimi devirdim.Büşra son ameliyatında yanlışlıkla hastanın içinde gazlı bez unutması sebebiyle ameliyathane listesinden çıkarılmıştı.Her ne kadar onun için üzülsem de ameliyathane çok riskli bir yerdi ve azami bir özen gösterilmesi gerekiyordu.Sonuçta bir can size emanet ediliyordu ve bu konuda dikkatli olmak zorundaydınız.Gerekirse hayatınızdan ,kendinizden taviz vermeliydiniz ama yine de çok dikkatli olmak zorundaydınız.
''Kusura bakma canım.Bunu bana değil Samet Beye söyleyeceksin.''
Saçlarımı at kuyruğu yaptım.Dolabımdan çantamı aldım.Dolabımı kilitleyip arkamı döndüğümde Büşra ile yüz yüze geldim bana yalvaran bakışlar atamaya devam ediyordu. Ofladım,bu kızın derdi neydi ya.Neden kendisini bir adam için bu kadar riske atıyordu.Bu çok tehlikeli bir işti işten çıkarılmaya kadar gidebilirdi.İşin komik yanı neydi biliyor musunuz?Biz hem bu adamı ameliyat edecektik ki hala nasıl edeceğimizi çözememiştim bile her neyse bir de bu adamlar bize para verecekti üstelik dolar olarak.Her şeyi anlardım da neden hastaneye gelmeyip de bizi paraya oraya götürdüklerini anlayamazdım.
''Deva dur bi.''
Ona döndüm. Ofladım. Büşra gerçekten bazen çok boğucu bir kıza dönüşebiliyordu.Sizi sıkıyordu ve kendisi bunu fark etmiyordu bile.
''Bak neden yaralandığını,yarasının ne denli ağır olduğunu bilmiyorum.Sadece işimizi yapacağız tamam mı?Sonrada paramızı alıp gideceğiz.''
.Kafasını salladı,umutla bana bakıyordu.Gözlerimi devirdim.Ellerime sıkı sıkı yapışmıştı.Ellerimi sertçe ondan kurtarıp soyunma odasından çıktım.Daha fazla duymak istemiyordum. Büşra'nın aptal sevgilisi Ferit yine başını belaya Büşra'dan yardım istiyordu tabi o da benden.
''Vurulan ki neden vurulduğu ve kim olduğunu bilmeyen bir adamı ameliyat etmemizi istiyorsun.Hem de bu adam insanlara borç falan veren bir tiptir kesin bu insanlar.''
Büşra hızla önüme geçti.Yere çöktüğünde gözlerim kocaman açıldı.Etrafıma bakınıp Büşrayı kaldırmaya çalıştım ama o sürekli yalvarırım Deva diye bağırıyordu.Elimi ağzına kapadım.Burnumdan soluyordum adeta.
''Tamam ama kimsenin haberi olmayacak.''
- Yazar
