1. GÜN
Ölüm çiçeği denilmişti bana, ölümün ne olduğunu bilmeyen, ruhu hâlâ küçücük bir kız olan bana ölüm denilmişti. Ruhum hâlâ seneler önce ablasıyla oyunlar oynuyordu. Ben de onunla gitmek için nelerimi vermezdim. Kafamın içinde yüz binlerce düşünce vardı, bu düşünceler beni delirtiyordu, her zaman böyle olmuştu. Ne kadar çok düşünürsem kendimi o kadar kaybediyordum. Kalbim ise sol göğsüme vurup, 'Bak bana, bak bana ne zerre kaldı bizden,' diyordu. Bizden ne zerre kalmıştı ki? Kalbimde yaşayan tek bir kişi vardı: ablam. Canımı vereceğim ablam. İçimde yaşattığım ablam şimdi yoktu, belki de hiçbir zaman olmamıştı.
Ben onu kalbimin derinliklerinde saklamıştım, kimsenin dokunmasını istemediğim o küçük kan pompalayan organda saklamıştım. Ama ablam orayı tırnaklarıyla yararak gitmişti, abla
