Ulaş'tan...
Kalabalığın içinde hissedilen yalnızlık kadar çaresiz hissettiren başka bir duygu daha yoktur. Dibine kadar yalnız kalmak istersin de, etrafında kimse yokken bu zor gelir. Çelişen duyguların esiri olan zihninin kendine oynadığı oyunların bekçisi olmuşsundur bir kere. Her köşede evin olur ama yollar kadar korumaz seni. Tel örgülerle sarıp sarmaladığım umutlarıma yağan kar boyumu aşmasına rağmen sahneyi terk etmememi bir tek nedene bağlayabilirdim; aynı umuda sarılan cılız bedene.
Arabadan inip klubedeki bekçiye başımla selam verdim. "Araba burada kalsın. Fazla kalmayacağım."
"Tabi Ulaş Bey." diyerek başıyla onayladı ve bahçe kapısını girmem için açtı. Etrafa bakındım. Bir umut bugün dışardadır diye düşündüm. Ama geleneğini bozmayıp evde tıkılı kalmayı tercih etmişti. Zili çal
