Etrafımda teselliye ihtiyacı olan onca kişi vardı. Bahar, Egemen'in oyununa geldiği için teselli edilmeyi bekliyordu. Ulaş'ın, annesi bu halde olduğu için teselliye ihtiyacı vardı. Uyandığında Taner'in bile teselliye ihtiyacı olacaktı.
Peki ya ben?
Beni kim teselli edecekti? Sırtımda hala Zorbey'in izleri vardı. Ruhumda bir türlü silemediğim, hala nefret dahi edemediğim Doruk'un bıraktığı sızılar vardı. Belki de hiç geçmeyeceklerdi. Belki de buna izin vermeyen bendim. Batuhan ve Nehir'e tüm gerçekleri anlatsam; Doruk'u yine sever miydiler acaba? Sevmelerini isterdim. Tam da bu yüzden anlatamıyordum. Bendeki değerini yitirdiği gibi onlar için de mezarının yolunu dahi unuttukları bir arkadaş olarak kalmasını istemiyordum.
"Nasıl bir yük bıraktın sırtımda, Doruk?" diye mırıldandım mezarını
