Dünya'daki en değerli insan gibi hissederken, en sıradanı gibi yaşamak; sadece birkaç gün önce sonsuz güven duyduğu birini sonsuzluğa uğurlamak bir insana nasıl hissettirirdi? Bana o kadar değersiz hissettiriyordu ki, o mezarın başına dikilip saatlerce sayıp dökmek bile içimdeki yangını söndüremezdi.
"Evine kadar bırakamam. Buradan sonrasını yürüyerek gitmek zorundasın."
Başımı camdan ayırmadan başımı salladım. "Teşekkür ederim. Hoşçakal." Kapıyı açıp ayağıma dikkat ederek dışarı çıktım. Arkama bir kez bile bakmadan yürürken hiçbir şey söylemedi.
Rica ederim?
Görüşürüz?
Görüşür müydük gerçekten? Yavaş adımlar atarken elimi alnıma vurdum. Tam bir aptaldım. Batak'a dair her şeyi silmek için didinirken şimdi Ulaş'ın hayatımdan çıkmaması için dua edecektim neredeyse. Başımı çevirip arkama
