O gün güzel bir sabaha uyanmıştım. Evli olduğum halde kocamın olmadığı bir evde güzel bir sabah karşılamıştı beni. Çok güzel de kar yağıyordu. Bunun üzerine hayal kurmadan edemedim. Umut ve ben kahvelerimizi elimize almış, salonda büyük camın önündeki tekli koltuklara kurulmuş, kar yağarken sohbet ediyorduk. Gülüşmelerimiz buğulu camın ardına karışıyordu. Ben ona kitap okurken o, hem dinliyor hemde beni izliyordu.
"Ah... Ah..."diye inledim. Ne güzel hayaldi değil mi? Adı üstünde hayal işte... Son zamanlarda çok hayal kurmaya başlamıştım. Hep kocam olacak adam yüzünden! Evde resmen bir mecnuna dönüştüm onun yüzünden yada Leyla'ya mı? Sonuçta evde onu beklediğime göre Leyla olmam gerekiyordu. Leyla olmakta bir marifet... O derece seviyordum işte.
Kahvaltı ettikten sonra yağan karı biraz iz
